คิดถึง

นั่งทานข้าวใจกระเส่าให้ร้าวปวด

เจ็บยิ่งยวดมันปวดร้าวราวใจฝืน

คิดถึงน้องแม่หน้ามนจึงทนกลืน

จนดึกดื่นทานไม่หมดรันทดใจ

หยิบกาแฟขึ้นมาชงพะวงรัก

ห้ามใจทักหักใจลาน้ำตาไหล

ใส่น้ำตาลสี่ก้อนพร่ำอ่อนไป

จึงตัดใจจากกาแฟแลรูปเธอ

แลมองรูปหยิบมาจูบแลลูบคลำ

ใจถลำพร่ำบ่นคำคิดถึงเธอ

บ่นบ่นจนคนอื่นยืนชะเง้อ

ปากยังเพ้อบ่นอยู่ได้ไม่อายคน

 

เติมรักด้วยบทกวี

มาเติมรักมั่นแท้                จริงใจ

พูดออกจากปากใคร          ห่อนรู้

รักจริงยิ่งสิ่งใค                  เท็จไม่        ฤๅนาย

มาเพิ่มเติมพลังสู้               เพื่อให้ยืนยง